Verpligte mediese fonds-lidmaatskap vir Suid-Afrikaners met hoër inkomste kan moontlik die koste van private gesondheidsorg in die land verlaag, sê die Health Funders Association (HFA). Hierdie voorstel word gesien as ’n strategiese stap om die volhoubaarheid van die private gesondheidsektor te verseker. Thoneshan Naidoo, uitvoerende hoof van die HFA, het voorgestel dat verpligte mediese skema-lidmaatskap vir formeel werksaamde Suid-Afrikaners oorweeg moet word as ’n manier om die stelsel te stabiliseer en koste te beheer. Die regering het egter reeds gewaarsku dat so ’n verpligting ’n bykomende multimiljard-rand-las op die staat kan plaas, wat die debat oor die implementering daarvan verder kompliseer.
Naidoo het verklaar dat mediese skemas “effektief 20% tot 30% duurder is omdat ons dit nooit verpligtend gemaak het vir werkende mense om aan mediese skemas te behoort nie.” Volgens hom dra die vrywillige aard van lidmaatskap by tot ’n kleiner risikopoel en hoër premies vir bestaande lede. Hy het bygevoeg dat hoewel mense buite die skemas bly, “dit nie beteken dat hulle nie reeds gesondheidsorg aankoop nie.” Baie van hierdie individue betaal direk uit eie sak vir dienste, wat nie bydra tot die kollektiewe fonds wat die mediese skemastelsel ondersteun nie. Volgens Naidoo is dit “vir iemand wat R100 000 per jaar verdien, veel moeiliker om te sê, jy móét bydra,” maar hy het wel gesê dat dit “’n makliker inskrywingsgeleentheid” bied vir diegene met voldoende inkomste, wat die stelsel se bekostigbaarheid vir almal sal verbeter.
HFA se voorstel en regverdiging
Die regering het gewaarsku dat die verpligting van alle formeel werksaamde individue om by mediese skemas aan te sluit, 'n bykomende multimiljard-rand-las op die staat kan plaas. Dit is 'n kernbekommernis wat die implementering van so 'n stelsel aansienlik kan beïnvloed. Thoneshan Naidoo, uitvoerende hoof van die Health Funders Association (HFA), het egter aangedui dat mediese skemas “effektief 20% tot 30% duurder is omdat ons dit nooit verpligtend gemaak het vir werkende mense om aan mediese skemas te behoort nie.” Hierdie standpunt onderstreep die HFA se oortuiging dat ’n breër lidmaatskapbasis noodsaaklik is vir kostebestuur.
In Suid-Afrika maak ongeveer 25 miljoen mense reeds van private gesondheidsorg gebruik, wat die omvang van die private sektor se invloed op die breër gesondheidslandskap illustreer. Ten spyte hiervan is minder as nege miljoen mense tans lede van mediese skemas. Hierdie gaping dui op 'n beduidende segment van die bevolking wat wel private gesondheidsdienste benut, maar nie bydra tot die formele mediese skemastelsel nie. Daar is spesifiek ongeveer 200 000 Suid-Afrikaners wat meer as R750 000 jaarliks, oftewel ongeveer R62 500 per maand, verdien, maar nie aan mediese skemas behoort nie. Hierdie groep verteenwoordig 'n potensiële bron van bydraes wat die stelsel kan versterk.
HFA se modelberekeninge toon dat die uitbreiding van mediese skema-lidmaatskap die verwagte voordeelkoste met tussen 10% en 13% kan verlaag, selfs onder konserwatiewe aannames. Hierdie projeksies bied 'n sterk argument vir die HFA se voorstel, aangesien dit 'n tasbare voordeel vir verbruikers en die stelsel as geheel inhou. Ander modelle dui op potensiële verlaginge van tussen 18% en 30%, wat 'n beduidende impak op die bekostigbaarheid van private gesondheidsorg kan hê, wat dit vir 'n groter deel van die bevolking toeganklik sal maak. Die voorstel poog dus om die stelsel te stabiliseer en koste te beheer deur 'n breër lidmaatskapbasis te verseker, wat uiteindelik die las op individuele lede kan verlig.
Regering se finansiële bekommernisse
Ongeveer 16 miljoen ander mense verkry tans private gesondheidsorg deur direk uit eie sak daarvoor te betaal. Hierdie individue dra nie by tot die risikopoel van mediese skemas nie, wat die las op bestaande lede verhoog. Nicholas Crisp, adjunk-direkteur-generaal in die nasionale departement van gesondheid, het gewaarsku dat verpligte lidmaatskap vir alle formeel werksaamde personeel onvermydelik laer-inkomste werknemers sou insluit. Hierdie groep sou nie bydraes kon bekostig sonder bystand van die regering nie, wat 'n beduidende finansiële implikasie vir die staat inhou. Die regering se kommer sentreer rondom die moontlikheid dat dit verdere finansiële druk op 'n reeds beperkte staatsbegroting sal plaas.
Crisp het verder uitgelig dat met die huidige koers van nege miljoen mense op mediese skemas, die verpligte insluiting van meer mense die staat 'n bykomende R34 miljard tot R35 miljard sou kon kos, wat vanuit die fiskus gesubsidieer sou moes word. Hierdie syfer beklemtoon die enorme finansiële uitdaging wat so 'n beleid vir die staat inhou. Hy het dit duidelik gestel: "Met die huidige koers van nege miljoen mense op mediese skemas, dit kon ons nog R34 miljard tot R35 miljard kos wat vanuit die fiskus gesubsidieer sou moes word." Selfs 'n laer koste van R20 miljard sou vereis dat die regering fondse elders vandaan moes herlei, wat moontlik die openbare gesondheidsorgstelsel sou benadeel deur noodsaaklike dienste te verminder.
Nicholas Crisp het ook beklemtoon dat hierdie fondse dan uit die openbare gesondheidsbegroting onttrek sou moes word en in mediese skemas gestort sou moes word. "Die geld sou uit die openbare gesondheidsbegroting kom en in mediese skemas geplaas word," het hy gesê, wat 'n direkte mededinging om hulpbronne tussen die private en openbare sektore sou skep. Dit sou 'n delikate balanseringsoefening vereis om te verseker dat beide stelsels voldoende befonds word. Hy het erken dat die vergroting van risikopoels wel 'n aantreklike opsie is, omdat dit die finansiële risiko oor 'n groter groep versprei, maar die kernvraag bly wie uiteindelik vir daardie risikopoel betaal.
Crisp het sy standpunt soos volg saamgevat: "Ja, natuurlik, om risikopoels groter te maak is altyd 'n aantreklike opsie, maar die kwessie is wie vir daardie risikopoel betaal." Hy het 'n beroep gedoen op alle belanghebbendes om saam te werk aan oplossings wat die uitdagings van gesondheidsorgfinansiering in Suid-Afrika kan aanspreek. "Ons moet om die tafel sit en sê waar die gemeenskaplike grond is. Ons moet kyk na die dinge wat ons behoort te doen om die spanning te verlig wat almal voel," het hy bygevoeg, en sodoende die behoefte aan 'n meer omvattende en samewerkende benadering onderstreep wat die belange van beide die private en openbare gesondheidsektore in ag neem.
Langtermyn gesondheidsdoelwitte
Suid-Afrika se langtermyndoelwit bly die Nasionale Gesondheidsversekering (NGV)-stelsel en 'n breër risikopoel wat die hele bevolking insluit. Hierdie benadering poog om toegang tot gesondheidsorg te universaliseer en die finansiële las vir individue te verminder, wat 'n regverdiger stelsel vir alle Suid-Afrikaners sal skep. Die NGV-stelsel, soos deur die regering voorgestel, beoog om alle burgers en permanente inwoners van Suid-Afrika van omvattende gesondheidsdienste te voorsien, ongeag hul sosio-ekonomiese status. Deur 'n enkele risikopoel te skep, word gehoop dat die stelsel meer billik en volhoubaar sal wees, en dat dit die huidige ongelykhede in gesondheidsorgtoegang sal aanspreek. Die implementering van so 'n stelsel behels egter beduidende finansiële en administratiewe uitdagings, wat deurlopend bespreek word en noukeurige beplanning vereis. Die debat rondom die verpligte insluiting van meer mense in private mediese skemas word gesien as 'n moontlike stap in die rigting van 'n breër risikopoel, alhoewel dit binne die konteks van die uiteindelike NGV-doelwit beskou moet word as 'n tussentydse of aanvullende maatreël. Die uiteindelike doelwit bly om 'n omvattende en regverdige gesondheidsorgstelsel vir almal te vestig.
